Mijn belevenissen in het ziekenhuis

Oog - Lynn Claerhout
Ik zou graag een verhaal delen dat ik geschreven heb in de zomer van vorig jaar. Ik heb niet veel ervaring met verhalen schrijven, dus feedback is erg welkom. Veel leesplezier.

Ik probeer het niet te vaak te doen, maar soms is het echt nodig. En bovendien lucht het op. Ik zou graag even klagen.

Enkele weken geleden was ik op de spoedafdeling van het ziekenhuis. Tegenover mij zat een praatzieke vrouw van middelbare leeftijd in een rolstoel. Ze had haar dikke teen bezeerd. Wat een geluk dat er nog een rolstoel vrij was. Op eigen krachten was ze nooit in de wachtkamer geraakt.

De tijd tikte voorbij. De andere patiënten in de wachtkamer werden één voor één meegenomen door dokters. De teen van mevrouw begon steeds meer pijn te doen. “Ze zijn me toch niet vergeten? Zo lang kan dat toch niet duren?”

Eindelijk was het haar beurt. Ik was nu alleen in de wachtkamer. Daar lag ik dan, op een houten bankje. Met een rood gezicht en tranen in mijn ogen. Creperend van de pijn en ijlend van de koorts. Een rolstoel had ik niet nodig. Er was tenslotte niets mis met mijn tenen. Hetgeen ik verlangde was een bed. Een ondergrond die zachter is dan dat houten bankje. En ook wat pijnstillende en koortswerende middelen, als het even kon.

Eindelijk werd ik ook opgehaald. Ik stond op en wandelde (volledig op eigen krachten) naar de aangewezen onderzoekskamer. Lang heeft het onderzoek niet geduurd. Verrassing nummer één werd mij al snel meegedeeld: ik zou de nacht doorbrengen in het ziekenhuis. “Het gaat wel, hoor”, zei ik tussen twee pijnsteken door. “Kan ik echt niet thuis gaan slapen?” Terwijl ik mij mentaal voorbereidde op een nacht in een ongezellige omgeving, kreeg ik mijn langverwachte pijnstillende en koortswerende medicatie via een infuus. (Het prikken lukte overigens niet van de eerste keer. Ik heb nog lang met een gigantische blauwe plek rondgelopen.) Ik werd gelukkig minder ijl en de pijn werd minder intens. Toen was het tijd voor verrassing nummer twee: “Goed nieuws, de operatie kan morgen al.” Operatie? Moet ik geopereerd worden?! “Ja,” zei de dokter, “’t is serieus hoor.” Ah. Bedankt. Nu voel ik me al veel beter.

De dokter verliet de onderzoekskamer met de boodschap dat hij meteen terug zou komen. De kamer was koud. Ik droeg namelijk enkel een veel te groot operatiehemd. Terwijl ik lag te bekomen van het “goede nieuws”, hoorde ik een stem door de gang galmen. “Ik dacht toch echt dat mijn teen gebroken was. Hij doet heel veel pijn, hoor!”

Even later bracht een verpleegster mij naar een tweepersoonskamer op de afdeling heelkunde. Mijn kamergenoot was gelukkig niet zo praatgraag.
Daar lag ik dan weer. Deze keer in een bed en met wat minder pijn. De koorts was intussen helemaal weg. Dankbaar sloot ik mijn ogen en viel ik in slaap.

De volgende ochtend werd ik vroeg wakker. Het was niet gemakkelijk om te slapen met het infuus want de naald zat zo dat ik mijn arm niet kon plooien. Bovendien had ik nog pijn. (Ik vind dat ik nog niet hard gezaagd heb, dus ik wil toch even vermelden dat de pijn nog aanwezig was.) Niet veel later kwam de verpleging mij melden dat ik me moest klaarmaken voor de operatie. Vroege vogels, die chirurgen. Ik werd naar de operatiezaal gebracht – even dacht ik dat we in het mortuarium waren, zo koud was het daar – en kreeg een volledige verdoving.

“De operatie is goed gegaan”, zei iemand geruststellend. Ik heb geen idee wie het was want ik geraakte moeilijk uit de narcose. “De dokter komt straks langs en daarna mag je naar huis.” Ik heb me al vaker afgevraagd wanneer “straks” precies is. Niemand die het weet. Ook mijn dokter niet, zo bleek. Want ’s avonds rond zeven uur was hij nog steeds niet op bezoek geweest. Wanneer hij eindelijk kwam opdagen, was het tijd voor verrassing nummer drie: ik zou vier weken moeten herstellen. Vier weken lang zou ik niet mogen werken. Er stonden mij eenzame tijden te wachten.

Ik ben erg geschrokken, maar alles is nu in orde. Mijn belevenissen hebben me zelfs iets opgeleverd: Ik klaag nu minder snel over tegenslag. Want mijn ervaringen waren niet aangenaam, maar ik besef dat het altijd erger kan.

Advertenties

3 gedachtes over “Mijn belevenissen in het ziekenhuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s