De eenzaamheid van mijn alinea’s

Paper - Leland Francisco Flickr
Leland Francisco via Flickr

Soms voel ik ze opkomen. Als bubbels in een glas frisdrank rijzen ze naar boven. Diep vanuit mijn onderbewustzijn, helemaal naar boven in mijn bewuste gedachten. Maar daar blijven ze vaak zitten, ongebruikt. Ze worden tegengehouden door de kwaliteitscontrole. “Nee, dit is niet goed genoeg.” En als er dan toch nieuwe ideeën opborrelen, moet ik ze snel vangen en neerschrijven, want al gauw spatten ze uiteen.

Plop.

Af en toe zet ik enkele ideeën om naar zinnen, die ik samenbundel tot een alinea. Of twee. Twee eenzame alinea’s op een groot wit blad, wachtend op het gezelschap van andere stukjes tekst. Maar die laten op zich wachten. Soms uren; soms dagen; soms weken.

Zucht.

En zonder nieuwe ideeën blijven ze eeuwig alleen. Ze belanden dan in een donker archief van opgedroogde stukken tekst, om nooit meer bekeken te worden. Of toch. Op een dag worden ze misschien toch nog eens gelezen en onderworpen aan kwaliteitscontrole. Maar dat is helaas het tragische levenseinde van vele alinea’s. Recht de prullenmand in.

Plof.

Advertenties

Een gedachte over “De eenzaamheid van mijn alinea’s

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s